چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را * كه كس مرغان وحشى را از اين خوشتر نمىگيرد در واقع عبد سالك در اين درجه از اعتصام به صعق جلال الهى مىرسد ، يعنى وقتى خداى متعال به او توجه مىكند نعرهء مستانه مىزند و خدا در نهان با او راز مىگويد ، آنچه كه در فرازهاى آخر مناجات شعبانيه مىخوانيم همين است : الهى و اجعلنى ممن ناديته فاجابك و لا حظته فصعق لجلالك ، فناجيه سرا و عمل لك جهرا . خداوندا ! مرا از آنانى قرار ده كه چون آوازش دهى اجابت كند و چون به او توجه كنى از جلال تو نعره مىزند . پس با او نهانى راز گويى و آشكارا براى تو كار كند .